و من ایدا هستم. ایدا هستم من. همه میدونند که من ایدا هستم. کسی که فقط یه نفر نیست. جسمی با روحیات متفاوت. من خیلی سعی کردم که شخصیت ثابتی برای خودم قرار بدم اما نتونستم. نمیتونم همیشه یه طور باشمو یه طور بخوامو فکر کنم.    مدام عقایدو نظراتم تغییر میکنه . مدام از این شاخه به اون شاخه میرم.  اصلا خودمم خودمو نمی شناسم. اگه بخوام همینطوری پیش برم نمیتونم با دیگران کنار بیام. الانشم با سختی کنار میام چون که نمیتونم محدودیت رو تحمل کنم یا عقاید دیگرانو دیکته کنم. من میخوام ازاد باشم..... رها و بی قیدو بند....  محدودیت رو دوست ندارم.... میخوام بلند فریاد بزنم...... هرچی قوائدو قانون هستو زیر پا بذارم..... بخندم به هرچی اصلو اصوله...  من نمیتونم با محدودیت کنار بیام... نمیتونم همینطوری قوانین رو اجرا کنم... تا ندونم چرا این قانون به وجود اومده سرسری اجراش نمیکنم.

و حالا چرا ایدا این خصوصیات را دارد و مایل است بی قیدو بند و ازاد باشد طوری که دیگران نتوانند به هیچگونه موجب محدودیت او شوند و حتی هرکاری مایل است بدون فکر انجام دهد؟؟؟

خب... دلیلش اینه که ایدا در اوج جوانی و انرژی هستش.   ایدا انرژی و شور جوانی زیادی در خودش می بینه و با خودش فکر میکنه که با این انرژی و شوری که داره میتونه هرکاری رو بکنه و ادامه بده و به سوی خواسته هاش قدم برداره... ایدا جوونه .  اوج جوونی رو داره پشت سر میذاره. در خودش توانایی و قدرت زیادی می بینه.   رویاهاش بهش میگن اگه بخواد هرکاری رو بکنه میتونه . چرا؟؟ چونکه انرژی داره. چونکه شادی در وجودش موج میزنه. چونکه هنوز دغدغه ی زندگی به اون شدت درگیرش نکرده. فکرش زیاد مشغول نیست. واسه همین وقتی ادم ذهنش به سمت مشکلات مشغول نباشه ، مسلما انرژی بیشتری داره و دوست داره با این انرژی زیادش کاری رو انجام بده.

و حالا چرا ایدا این انرژی و شورزیادی را که دارد برای فعالیت های مفید و سودمند قرار نمیدهد و مایل است که خراب کاری کندو بی قیدو بند باشد؟؟؟ 

چونکه هنوز کسی نیست که به ایدا یاد بده که توی این سنش که سرشار از انرژی هست میتونه این انرژی رو در جهت درست صرف کنه. مثلا کارای مفیدی انجام بده . چیزای جدید یاد بگیره. مدارک جدید به دست بیاره. توانایی هاشو زیادتر کنه. به دیگران یاد بده. یا انرژیشو صرف تفریحات خوبی مث کوهنوردی یا نمیدونم کلاسای مفید بکنه نه زنگ در خونه زدنو فرار کردن یا سرکار گذاشتن ادما و خندیدن.

خندیدن به دیگران و سرکار گذاشتنشون انرژی ایدا رو زیاد می بره و همینطور کار درستی نیست. چونکه به ایدا هیچ چیز مفیدی یاد نمیده. ولی اگه ایدا این انرژی و شور جوونیشو بذاره برای اموختن و امور مفید و جمع اوری سرمایه ، اونوقت میتونه در اینده با خیال راحت درامد خوبی داشته باشه . زندگی خوبی داشته باشه و پس انداز خوب وهمینطور پشیمون نباشه که چرا اینهمه فرصت و انرژی جوونیشو صرف کارای بیهوده و صرفا تو خالی کرده؟؟؟

درسته که ایدا انرژی و شور زیادی داره و این به خاطر سنشه. هر انسانی در سنین  نوجوانی و دهه ی بیست که باشه کلی ارزو داره و کلی قدرت و توانایی در خودش می بینه که بتونه ایندشو بسازه. کم کم که سن ادم میره بالا انگیزه و قدرتش برای پیشرفت کم تر میشه طوری که زیاد تغییر رو نمی پسنده. و میخواد در همون سطحی که هست بمونه. در اوج جوونیه که ادم میتونه یه سری عادتای بدشو که زیاد فرصت رخنه کردن توی درونشو پیدا نکردنو تغییر بده ، کارای جدید رو امتحان کنه ، خطا و تصحیح کنه ، راهشو عوض کنه . وقتی سن ادم بره بالا ادم خواسته یا ناخواسته توی همون سطحی که هست میمونه .

در حال حاضر ایدا چه فعالیت های مفیدی میتواند انجام دهد که هم برای الان و هم اینده ی او سوداور باشد؟

1:   مشخص کردن حیطه ی فعالیتها و علاقه مندی هایش

2: تلاش برای ارتقای سطح کاری اش

3: تلاش برای جمع اوری سرمایه حلال برای اینده

4: توجه به تفریحات درست مثل کوهنوردی و انجمنو اینا

5: متعادل کردن رفتار و منش خود و کسب شخصیت ثابت

6: اموزش موراد جدید و ارتقای سطح دانایی اش

من از شنبه این موارد را اجرا خواهم کرد. ایدا دیگر ایدای قبل نخواهد بود. شوخی و بچه بازی کافیه. تا کی همش فکرو ذهنمو مشغول چیزای بی مورد کنم؟؟؟   باید بدونم که من همیشه جوونو شادو سرزنده نخواهم بود. پس از حالا که کلی انرژی دارم باید تمام تلاشمو برای اموختنو کار بکنم تا پس فردا با خیال راحت از زندگیم از مسافرت و دوستای خوبم لذت ببرمو دغدغه ی مالیو اینا نداشته باشم.

من تا الانشم موفق بودم. نمیگم همش شکست خوردمو کاری از پیش نبردم. من بالاخره توی یه سری مواردی تونستم موفق بشم. که اوناشم به خودم مربوطه. اما گاهی تنبلی میکنم. گاهی فکر میکنم که همیشه جوونو سرزنده هستمو وقت برای یادگیری دارم. درحالی که هرچی ادم سنش بره بالا دیگه حوصله ی یادگیری موارد جدید رو نداره همش میخواد که اموخته های قبلیشو به صورت عادت اجرا کنه. من هنوز شخصیت ثابتی برام شکل گرفته نشده. پس میتونم یه دختر خانوم بشم. الانم هستم ولی خیلی نیشم بازه. مدام می خندم. خنده ی زیادم خوب نیست. مدام چرتو پرت میگم. مدام حرف بیخود میزنم. شخصیتم داره رو به پایین میره. ادم خوب نیست زیاد ریچارد بگه و بخنده.  ولی خب موقعیت شناس که هستم. میدونم با کی شوخی کنم با کی جدی یا با کی متعادل باشم.   اینا رو سرم میشه. می فهمم. همچینم بی قیدو بند نیستم. اما از اینکه بخوام توسط خانوادم محدود بشم به شدت بیزارم.

من از شب خوشم میاد. دلم میخواد شبا تا اونجایی که میتونم توی خیابونا قدم بزنمو این ورو اون ور برم. خانوادم این اجازه رو بهم نمیدن که شبا تا دیر وقت بیرون باشم. این منو خیلی ازار میده. به خاطر اینکه من قصدی از این کارم ندارم که. فقط از شب خوشم میاد. شب که میشه چراغای خیابونا روشن میشه. مغازه ها روشن میشن. همچین به ادم می چسبه. یه ارامشی به خصوص از ساعت 11 به بعد شهرو فرا می گیره. من قصدی از بیرون موندن توی شب ندارم. فقط دلم میخواد شبا از این خیابون به اون خیابون برم. همینطوری راه برم.

از سرکارم تا خونرو پیاده میام. از راه رفتن بی هدف خوشم میاد. از اینکه بدوم یا بلند بلند شعر بخونمم خوشم میاد. از متلک پروندن خوشم میاد. از اینکه مزاحم تلفنی بشم خوشم میاد. از سرکار گذاشتن دیگران لذت می برم. از بیهوده گویی خوشم میاد. از اینکه چندتا دختر بشیمو بریم خیابونو شیطونی کنیم خوشم میاد. خوشم میاد از مردای زیبا. از حسن زاده خوشم میاددددددددددددددددددددددددددد.

من زیادی شیطونم. دیگه یه باره کردم. بعضی دخترا رو می بینم که خیلی ارومن. خدایا من هم زیاد انرژی دارم هم بی قرارم. اصلا اروم نیستم. همش میخوام راه برم. حرف بزنم. انرژیم زیاده. باید این انرژی رو در جهت درست هدایت کنم وگرنه پشیمون میشم. مثلا اینایی که توی جامعه بزهکار می شنو وحشت عمومی ایجاد میکنن دلیلش اینه که انرژی زیادی دارنو نمیدونن باش چیکار کنن؟؟؟ واسه همین رو میارن به کارای خلافو بزهکاری. ولی اگه کسی باشه که بهشون یاد بده که این انرژی رو مثلا توی ورزشو کارای خوب بذارن اینا بیخودی انرژیو شور جوونیشون سمت کارای خلاف نمیره.

منم دقیقا به حدی انرژی دارم که وقتی می بینم مامانم میپرسه که چرا دیر کردی؟؟؟ دلم میخواد با مشت بزنم توی دهنش.   بعد بزنمشو بگم به توچه؟؟؟  دلم میخواد تا اخر شب توی خیابونا راه برم.   مگه میخوام جرم کنم؟؟؟  مگه چه گناهی کردم که دختر شدم؟؟؟   اصلا من از خدا بدم میاد. خدا منو یه طوری افریده که اصلا به محیط خانوادم نمیخورم.   من هم شیطونم هم انرژیم زیاده.   ارامش ندارم. باید توی یه خانواده ای می افتادم که مامانه پا به پای خودم میومدو خوش بودیم با هم.

بعضی مادرا با دختراشون خیلی جور هستن. مثلا زیاد ایراد نمی گیرنو اینا.   منم دلم یه مامانی میخواد که با هم بریم بیرونو خوش بگذرونیم.  ولی مامان من اینطوری نیست. اصلا من خیلی حواسم پرته. من اونقدر انرژی در خودم می بینم که حس میکنم میتونم یه سنگ بزرگو از وسط نصف کنم. اگه این انرژیمو بذارم توی یه ورزشی حتما موفق میشم.   باید با خانوادم مدارا کنم.   اره همین الانشم که داداشم ایران نیست خوش خوشانمه.    وقتی بیادش باید حسابی سفتو محکم باشمو اینا. 

من دختر بدی نیستم.... نمیدونم چرا خدا طبیعت منو اینطوری افریده؟؟   دست خودم نیست. همش دلم میخواد برم یه جایی. همش دلم میخواد با یکی حرف بزنم.   همش دلم میخواد کار کنم.   یه جا نمیتونم بند بشم. باید برم ببینم به کدوم ورزش علاقه دارم که انرژیمو صرفش کنم . خدا رو چه دیدی شاید تونستم یه مقامی چیزی بیارم. باید با عقلو درایت برم جلو. اگه بخوام همش قوانین خونه و جامعه رو زیرپا بذارم به جایی نمیرسم میشم یکی مث این بزهکارا توی زندان که نمیدونستن چطوری انرژیشونو صرف کنن.

بالاخره هر خونه و جامعه ای قوانین خاص خودش رو داره که اگه ادمای اون جامعه یا خونه بخوان اینا رو زیر پا بذارن ، مجرم و یا ادم بدی شناخته میشن.   اما خب به نظر من شبا توی خیابونا پرسه زدنو از این خیابون به اون خیابون رفتن اصلا چیز بدی نیست... مگه میخوام چیکار کنم؟؟؟  میخوام راه برم. ولی خب توی خانواده و جامعه ی من برای یه دختر این اصلا کار خوبی نیست. حتی اگه اون دختر با این پرسه زدناش توی خیابونا هیچ کاری نکنه . بازم مردم بد میدونن.   من باید اینو بفهمم. همش خیال نکنم که خودم درست میگم.   بالاخره باید دید جامعه و خانواده چطوریه در راستای اون قدم برداشت تا مشکلی ایجاد نشه.

خیلی از اینایی که بزهکار شدنو توی جامعه بد شناخته شدن ، یکی این بوده که انرژی و شور زیادی در خودشون میدیدن اما چون راهنمایی نداشتن که این شور و انرژی رو در جهت درست هدایت کنه ، به طرف کارای بیخود رفتن. و یکی اینکه خب خیال میکردن کاراشون درسته همینطوری میرفتن جلو دیگه قوانین جامعه و خانوادرو در نظر نداشتن.

خواهرم چون با برادرام بزرگ شده و توی زندگیش راهنمای خوب زیاد داشته و مامانمو اینا توی زمان اون جوون بودن ، الان خیلی متعادل رفتار میکنه و زندگی خوبی داره ومیدونه انرژیشو در چه جاهای درستی صرف کنه. همیشه هم ارامش داره. اما من زمانی که به دنیا اومدم یه بابای پیرو مادر مسن بیشتر نداشتم. برادرام زودی رفتن . کسی دورو برم نبود که بهم یاد بده که چطوری زندگی کنمو انرژیمو روی چه کارایی بذارم. مامان بابام که حوصله ی منو نداشتن دیگه. همینطوری خودم مث درخت رشد کردمو اومدم بالا. اگه برادرام بودن ، اگه مادرو پدر جوونی داشتم که حوصله ی تربیت منو داشتن ، الان من میدونستم که بعضی کارا توی جامعه درست نیست و نباید انجام دادش. یا مثلا انرژیمو در راه درست مث ورزش صرف میکردم نه کارای بیخود.

الانم دیر نیست برای تغییر.    

من انرژیم به طرز شگقت اوری زیاده.    احساس میکنم که میتونم از خونمون تا محل کارمو بدوم. من شیرینی خامه ای هم زیاد میخورم. شاید به خاطر همینه که انرژیم زیاده. همش شیرینی خامه ای میخورم.

باید شیرینی خامه ای نخورم.   یعنی بخورم ولی کم بخورم. اصلا شیرینی خامه ای خوب نیست. خدا پدر اون کسیو که شیرینی خامه ای رو کشف و ابداع کردو نیامرزه.   نه بیامرزه. ولی خب شیرینی خامه ای چربی داره.

اصلا به من چه. شیرینی خامه ای اصلا اینجا چیکارس؟؟؟  حرف مفت می زنما.

من به حرف مفت بیفتم دیگه ول کن نیستم....   چند روز پیشا سمانه اومدش خونمون.   سمانه دوست و همسایه ی دوران کودکی منه.   سمانه خیلی قیدو بند داشت ولی من خیلی ازاد بودم.   بادکنکا رو می گرفتم توی دستمو تا اخرای طالقانی رو می دویدم. اما سمانه با اینکه بچه بود همش به من میگفت زشته . دختر خوب نیست بدوه.    اصلا سمانه خیلی خاله زنک بودش. الان که یادش می افتم می بینم سمانه خیلی بچه بازی نکرد. زودی بزرگ شد.   من خودم تا الانشم دارم بچه بازی میکنم. ادم خوب نیست زودی بزرگ شه.

دلم یه چیز ترش میخواد.... دیگه از این به بعد شیرینی خامه ای نمیخورم. ولی وقتی از کنار قنادی رد میشم این چشمام همش می افته به شیرینی ها . اصلا نمیتونم مقاومت کنم.  زودی میرمو میخرم.  بعدشم مث اینایی که چند هفتس چیزی نخوردن ، می افتم به جونشون. همچین با ولع میخورم که انگاری زدن دنبالم. دست خودم نیست وقتی شیرینی های خوشمزه و خوشکل رو توی قنادی می بینم به خودم میگم که : ایدا خانوم این یه بارو بخرو بخور دفعه ی دیگه اصلا نخر. باید مسیرمو عوض کنم که چشمم به شیرینی ها نیفته. وقتی شیرینی ها رو می بینم بزاق دهنم ترشح میشه. یه حسی همش بهم میگه برو توی شیرینی فروشی و یه کمی بخرو بخور. بعدشم تا شیرینی ها رو میخورم اینقده پشیمون میشم... همش عهد می بندم که دیگه شیرینی خامه ای نخورم. ولی باز نمیشه. همش دلم میخواد شیرینی خامه ای بخورم.

تقصیر این قناده هستش.   روز به روز شکلو مدل شیرینی خامه ای هاشو خوشکل تر میکنه. خب منم دلم میخواد.  یه بار یه نوع شیرینی اورده بودش که روش اناناس داشت. وای خیلی خوشمزه بودش. وسطش کاکائو بود بعد یه طعم خاصی داشت . دیگه از اونا نیاورد.

اگه بخوام همینطوری ادامه بدمو شیرینی بخورم هم صورتم جوش میزنه هم چاق میشم.   بعدشم اون پسری که قد بلندو خوشکلو پولداره نمیاد منو بگیره. باید به هیکلو خودم برسم که یه پسر همه چی تموم بیاد منو بگیره و با هم زندگی کنیم تا اینقده مامانی به من غر نزنه که این کارو بکن اون کارو نکن.

ولی خب ادم خونه ی شوهرم که بره شوهره میشه اقا بالا سرش.   بخشکی شانس که چقدر ما دخترا توی ایران بدبختیم.   تا تو خونه ی باباهه هستیم همش امرو نهی میکننو محدودیم وقتیم که شوهر میکنیم یکی دیگه بدتر از باباهه یا داداشه میشه اقا بالاسرمون. 

دلم میخواد ازاد باشم... قیدو بند نداشته باشم. شوهره بذاره ازاد باشم... اصلا با همه ی زنوشوهرا فرق داشته باشیم. هی ایراد نگیره که اینو بپوش اونو نپوش یا این کارو بکن اونو نکن.  حوصله ی محدودیت ندارم. ولی اگه اونی که میخوامو پیدا کنم هرچی گفتو گوش میدم.  

وای ریحانه اومدش.... برم ببینم چیکارم داره. دلم شیرینی خامه ای میخواد. دلم خدا رو میخواد.

اهای اهای یکی بیاد     یه شعر تازه تر بگه     برای این گلابتون از مرگ جادوگر بگه

                     از مرگ جادوگر بد که از کتابا میومد

حالا دیگه تو رو داشتن خیاله    دل اسیر اروزهای محاله    غبار پشت شیشه میگه رفتی 

                                     ولی هنوز دلم باور نداره

حالا راه تو دوره       دل من چه صبوره    کاشکی بودیو می دیدی زندگی چه سوتو کوره

خدایا خدایا عقده ای شدم من.... وای دلم میخواد بزنم برم خیابون   داد بزنم... بخندم....

نازی ناز کن که نازت یه سرونازه      نازی ناز کن که دلم پر از نیازه 

شب اتیش بازیه چشمای تو یادم نمیره      هر غم پنهون تو یه دنیا رازه

وای بعضی وقتا دلم میخواد بلند اواز بخونم... بعضی وقتا بی خیال همه چی میشم انگاری سه تا پیک مشروبو زدم بالا... خیلی من انرژی دارما    یکی منو چشمم کنه که انرژیم کم تر شه اینطوری اختلال ایجاد میشه.

خدایا خودمو به خودت می سپارم .... خدایا

یعنی زندگی منو به چه سمتی میبره؟؟؟     در اینده من چطور ادمی خواهم شد؟؟؟  

ولی اینقدرا هم بد نیستم....  کم کم انرژیم میخوابه و سربه راه میشم. فقط زمان همه چیو درست میکنه. کم کم زندگیمو رونق میدم. خدا کمک میکنه. از خدا خواستم اگه خواست کسیو سر راهم قرار بده برای ازدواج تیپو شخصیت حسن زاده رو داشته باشه.  بعضی مردا واقعا تو دل برو هستن. اصلا ادم با بودن در کنار اونا کیف میکنه. مردای خوش تیپ   با شخصیت   خوش بو. واییییییییییییییی.   من همیشه توی دفتر خاطراتم خواسته هامو می نویسم میدونم که خدا میخونه و منو به خواسته هام میرسونه. دیرو زود داره ولی سوختو سوز نداره. اگه ادم با خدا باشه و همش با خدا در ارتباط باشه همیشه ارامش داره.  من الانم قران زیاد میخونم. همش به خدا میگم که ارومم کنه. ولی اروم نمیشم. همش تقلا میکنم. همش دو دو میزنم. ارامش ندارم. همش یا مدام حرف میزنم یا همش راه میرم... اصلا قرارو اروم ندارم. یه گوشه بند نمیشم. وای خدا برای کسی نخواد اینو.

و در اخر:

نتیجه:      فقط فقط فقط اگه خانوادم این فرصت رو به من بدن که یک هفته هرکاری که دوست دارمو انجام بدمو حسابی خفه بشم توی ازادیو بی قیدو بندی ، اونوقت حال میام من. اونوقت دیگه انرژیم خاموش میشه. دیگه عقدم میخوابه.... اروم میشم.   ارومه اروم میشم.  بعضی دخترا خیلی ارومن. چرا؟ چونکه خانواده هاشون اونا رو درک میکنن.   من اگه یک هفته اونطور که میخوام زندگی کنم اونوقت اروم میشم. میدونم که اروم میشم. الان تو کف خیابونگردیو نمیدونم پرسه زدنم.

ایدا. اصفهان. در مرکز اصفهان زندگی میکنم ولی در جنوب اصفهان کار میکنم.